Daha önce yaşamadığım,hiç tatmadığım bir duygu bu adına «Aşk» diyorlarmış....
«AŞK»
Otobüs durağında bekliyordum bu gün.
Yağmur yağmaya başladı. Şemsiyemi evde unutmuştum. Nasıl olsa islanıcağım dedim ve beklemeğe başladım.
Bir az sonra omuzumda bir el hiss ettim ve arkama döndüm. Elindeki şemsiyeyi bana uzatmış,kendisi ıslanan bir adam gördüm. Bir kez baka bildim yüzünü, renkli gözleri vardı. İnsana huzur veren bir bakışı... Ha birde insanın içini ısıtan bir tebessümü vardı. Teşekkür ettim, ne yaptım ki? Dedi ve sustu. Cesaret edemedim bir daha bakmaya. Eve geldim gelmesine de, aklımdan çıkmıyor şimdi. İnsan bir kez gördüyü birine bu kadar bağlanır mı hiç?
Sabahı zor ettim,gece geçmek bilmiyordu sanki...
Ama bir daha nerde görücektim onu? Unutmalıydım!
Yine bir Son Bahar günüydü. Aynı parkta otururken aniden omzumda bir el hiss ettim..
Hatırladın mı beni?dedi, sonra devam etti. O, günden sonra hep beni gördüğünü ama bir türlü yaklaşamadığını itiraf etti. Bir an öldüyümü sandım, şaşkınlıktan kımıldamaz haldeydim... 

(Devamı var) 

Yazar: Aytac Qayıb